บทที่ 235

“แซม พวกเขาจะพาเขาไปไม่ได้ ฉันขอโทษ ขอโทษจริง ๆ นี่เป็นความผิดของฉัน”

คำพูดของเอราขาดเป็นห้วง ๆ ขณะเธอเริ่มสะอื้นไห้

เคตมองสลับระหว่างทั้งสองด้วยแววตากังวล จากนั้นจึงค่อย ๆ ก้าวออกไปที่โถงทางเดิน แล้วดึงประตูปิดไว้เกือบสนิทด้านหลัง

อัลฟ่าคิลเลียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะวางมือข้างหนึ่งลงบนแผ่นหลังข...